Arctic Challenge, vrijwillig afzien

Arctic Challenge, vrijwillig afzien

Normaal vriezen de ledematen van je romp in Arctisch Finland, Zweden en Noorwegen. De temperatuur kan boven de poolcirkel dalen tot onder de -40 graden. Een ijzige wereld, waarin de omstandigheden genadeloos kunnen zijn. Maar het is ook magisch. Als het licht over de besneeuwde landschappen schemert of groene gordijnen via een bierflesje aan de hemel dansen wordt je betovert door de Arctische schoonheid.

Elk jaar wordt vanuit Nederland een autorally naar het hoge Noorden verreden; de Arctic Challenge. 30 teams worden getest op hun navigatie skills, rijvaardigheden en uithoudingsvermogen. De tocht voert de deelnemers naar de Noordkaap in Noorwegen en weer terug.

Onderweg ondernemen ze husky- en sneeuwscootertochten en andere toffe activiteiten. Deze barre tocht filmen voor New Sense Media is één van de mooiste filmopdrachten, die ik ooit heb gedaan, maar ook één van de zwaarste.

Top team

Het camerateam rijdt de complete tocht mee. Drie mannen en één vrouw negen dagen op elkaars lip. En dat zonder ruzie. Sterker nog we hebben een top team. Fresia is presentatrice, vrouw met een voetbalhart en ‘one of the guys’. Jammer dat ze voor Ajax is, maar we vergeven het haar. Jim, regisseur, grappig, altijd vrolijk. Bernard, onvermoeibare chauffeur, heerlijk Twents accent, boert het hardst van ons allemaal. En last but not least Jeffrey, lolbroek, super enthousiast en in de andere mediawagen. Onderweg hebben we een hoop lol en weten we op een gegeven moment zelfs alle pikante verhalen van elkaar. Dat heb je, tijdens zo’n eerste etappe van 32 uur.

De Arctic Challenge is een slijtageslag. We leven op red bull en energierepen. De wegen zijn glad, maar we hebben gelukkig een Audio Q7, zeer betrouwbaar en met stoelverwarming. Als ik het autoraampje open en begin met filmen, zet Jim mijn stoel op de hoogste stand, waardoor ik bijna mijn kont verbrand. Mijn reactie schijnt zo hilarisch te zijn dat dit de running gag van de Arctic wordt.

Dit jaar film ik de Arctic Challenge voor de derde keer. Opvallend is dat de temperaturen schrikbarend hoog zijn, vaak maar net onder nul. Een Arctic Challenge voor mietjes dus, die in schril contrast staat met vorig jaar.

Filmen in extreme omstandigheden

Het sleetje achter de sneeuwscooter stuitert alle kanten op. We rijden door een sprookjesbos dat geheel bedekt is met poedersuiker. Dit is zoals het hoort te zijn. Een winter wonderland. Arctic Challenge 2016. Prachtig voor de plaatjes, maar ik kan door het gestuiter nauwelijks een goed shot draaien.

Gelukkig wil de gids een klein stukje vooruit crossen, zodat ik straks drie beelden van het voorbij scooteren van de groep kan maken. Dit zullen de shots worden waarvan ik gelukkig word. Ik houd enorm van sneeuwlandschappen en een landschap waarin je ook nog activiteit ziet geeft dynamiek aan het beeld. Dat de shots vanuit de slee tot nu toe zijn mislukt is balen, straks nog een poging wagen, maar dit wordt het visitekaartje van het TV programma dat we maken. Dat weet ik zeker. Ik zie de shots al voorbij komen in de leader. De gids geeft nog eens extra gas. Beetje fijnstof happen, maar de ervaring is onvergetelijk.

Extreme kou

Finland kent in januari 2016 een koude periode. De temperatuur daalt in de nacht tot -35 graden. Overdag is het ongeveer -27. Om mezelf tegen de kou te beschermen draag ik zeven lagen kleding, waaronder een dikke winterjas en een sneeuwscooterpak. Mijn handen heb ik gestoken in drie paar handschoenen, die ik af en toe moet uittrekken om de camera te kunnen bedienen. Het gevaarte is in een dikke beschermhoes gepakt, om te voorkomen dat ie bevriest en uitvalt. Ik kan hem alleen bedienen door mijn handen in twee mouwen te steken. Op het gevoel moet ik de knopjes zien te vinden. Normaal gesproken lukt me dat altijd best aardig, maar niet bij deze gruwelijke temperaturen. Geklooi op de vierkante centimeter. Bovendien kan ik maar kort filmen omdat mijn vingers ondanks de beschermhoes na een paar minuten gevoelloos worden. Toch is het mooi om hier te zijn, misschien juist omdat de omstandigheden zo extreem zijn. Zoiets als dit maak je niet vaak mee. Een tocht door deze bevroren schoonheid doet je de ontberingen vergeten… over een tijdje. Ik moet niet vergeten er nu ook nog even van te genieten.

De gids zet de sneeuwscooter aan de kant en ik werk me als een michellinmannetje uit de slee om vervolgens tot mijn kruis in de sneeuw te zakken. Mmm, verkeerde kant uitgestapt. Ik ploeter uit de sneeuw, pak het statief en plaats mijn camera erop. Nog even levelen, handschoenen uit om de camera te kunnen bedienen, ijspegels van mijn wimpers afbreken om te kunnen zien, buf weer voor mijn neus en mond om te kunnen ademen en klaar voor opname.

Uit het bos komen de sneeuwscooters al aan. Ze rijden een bevroren en besneeuwd meer op. In de achtergrond een maagdelijk witte Finse heuvel, in de voorgrond een paar kleine boompjes waarvan de takken doorbuigen door een dikke laag poedersuiker. Het licht is goed, compositie uitstekend, beweging gegarandeerd. Record!…. huh? Record!…. Record?…. Zwart beeld. Accu leeg. Kak!

Ik weet zeker dat ik het nooit meer doe. “Ik doe het nooit meer, nooit meer, echt NOOIT meer”, zeg ik hardop na een eerder vloeiend uitgesproken combinatie van krachttermen.

Arctic 2017

Waarom ik dit jaar opnieuw sta te klooien met een camera in de sneeuw en me wederom afvraag hoe ik dit in hemelsnaam weer tot een goed einde ga brengen, weet ik ook niet. Waarschijnlijk is de Arctic verslavend. Tenminste is het dit jaar niet zo koud, maar een Arctic voor mietjes is nog steeds bikkelen en hoewel ik zeker weet dat ik het nooit meer doe, zou ik een volgende keer weer met alle liefde deelnemen.

De Arctic is een belevenis. De activiteiten zoals het sneeuwscooteren, maar ook de huskytocht, floaten, driften en het rijden van 8000 km van Nederland tot aan de Noordkaap en weer terug maken het tot een bijzonder avontuur. Met het camerateam maken we onderweg veel mee. We volgen de teams en zijn erbij als er een wagen uit de sneeuw wordt getrokken, als er rendieren of elanden oversteken, als de deelnemers een boot missen, als ze het zwaar hebben of een feestje bouwen.

Dit jaar vloog één van de deelnemers van de sneeuwscooter af en brak drie ribben. Vorig jaar brak iemand zijn enkel na een glijpartij op een ijzig stuk sneeuw. We hebben ongelukken gezien, auto’s die van de weg raakten door de gladheid, wagens die door de kou niet meer startten, lekke banden, pech onderweg. We maken lange dagen, slapen weinig. De Arctic is afzien, maar dat is ook het mooie. Het is een ‘Stairway to heaven’ via de ‘Highway to hell’.

 

De mooiste route is het stuk van het Noorse Honningsvag tot aan de Noordkaap, het noordelijkste puntje van het Europese continent. De laatste kilometers kun je alleen nog in colonne achter een sneeuwschuiver aanrijden. Over de ijzige weg worden sluiers van sneeuw opgejaagd door de gure wind. Het landschap is kaal en open. Hier geen bomen meer, maar besneeuwde heuvels en kille vlakten. Het landschap heeft zo’n pure schoonheid, het licht zo’n magische werking dat je wenst dat de weg nooit meer ophoudt. Maar je moet wel waakzaam blijven. De weg is een ijsbaan. Een stuurfout kan fatale gevolgen hebben. Deze omstandigheden zijn als de sirenen uit de Griekse mythologie, onweerstaanbaar mooi en levensgevaarlijk tegelijk.

Ik kan niet stoppen met filmen en fotograferen. Ondanks de kou film ik vanuit het panoramadak naar buiten. Als ik weer ga zitten brand ik bijna mijn kont.

Op de Noordkaap staat windkracht negen. Dit jaar bij een temperatuur van nul graden, vorig jaar bij -15. Verschil is er, maar aangenaam is verre van dat. Het enige dat dit jaar nog ontbreekt is het noorderlicht en dat blijft ook zo. Vorig jaar en het jaar ervoor was het wel te zien. Dit jaar moeten we ons troosten met een groen flesje.

Auteur & fotograaf: Frank Peters

By | 2017-06-28T13:01:37+00:00 maart 1st, 2017|Productie, TV|0 Comments

Leave A Comment